Zagadnienia montażu instalacji chłodniczych.

Menu
Home Klimatyzacja Wentylacja Chłodnictwo

Wpisał qki

Wtorek, 09. Luty 2010 18:29

1. Wytyczne ogólne

Podczas instalowania agregatu skraplającego należy uwzględnić następujące wymagania: - agregat powinien być umieszczony blisko pomieszczenia chłodzonego; - pomieszczenie, w którym montowany jest agregat powinno być dostatecznie duże, intensywnie wentylowane, miejsce ustawienia urządzenia odległe od źródeł ciepła; - agregat montuje się w miejscu zapewniającym łatwy dostęp w czasie obsługi, konserwacji i naprawy; - lokalizacja agregatu powinna zapewnić łatwy montaż rurociągów chłodniczych, instalacji elektrycznej; - agregatów nie lokalizuje się w miejscu wystawionym na bezpośrednie działanie promieni słonecznych; - agregat powinien być zabezpieczony przed ewentualnymi uderzeniami zewnętrznymi; - w przypadku montażu agregatu na zewnątrz należy go umieścić pod wiatą chroniącą przed opadami atmosferycznymi i osobami postronnymi; - agregat powinien być posadowiony na podeście, np. betonowym lub konstrukcji wsporczej o wysokość l ok. 0,5m nad poziomem podłoża, niestykających się ze ścianą; - należy zachować odstęp min. 15 cm między ścianą a czołową po-wierzchnią skraplacza;

- w przypadku instalowania agregatu wewnątrz budynku należy w razie potrzeby przewidzieć wykonanie koniecznych otworów do doprowadzenia świeżego powietrza do skraplacza i odpływ ciepłego powietrza. Otwór zasilający powinien mieć możliwość przysłaniania (praca w niskich temperaturach). Jeżeli w ścianach pomieszczenia nie ma możliwości wykonania otworów instaluje się wentylację nawiewowo-wyciągową.

2. Montaż rurociągów.

Przed przystąpieniem do montażu rurociągów należy pamiętać o: - montaż rurociągów prowadzimy tak, aby wszystkie połączenia były łatwo dostępne do sprawdzenia; - uchwyty podtrzymujące przewody chłodnicze nie powinny bezpo-średnio obejmować przewodów, lecz być owinięte taśmą zapo-biegającą ocieraniu; - pożądane jest, aby przewody prowadzone w poprzek pomieszczenia biegły, co najmniej 225 cm nad podłogą; - przejścia przewodów przez sufit trzeba zabezpieczyć osłoną (z blachy lub z PCV) i uszczelnić; - poza przewidzianymi spadkami przewody należy prowadzić do-kładnie pionowo lub poziomo. Zaokrąglenia przy zmianie kie-runku powinny być wykonane starannie za pomocą właściwych przyrządów lub gotowych kształtek.

Przewody cieczowe - rurociągi cieczy należy tak montować, aby nie występowało odparowanie czynnika pod wpływem wyższej tem-peratury otoczenia albo pod wpływem dużych oporów i spadku ciśnienia w rurociągach. Należy unikać prowadzenia rurociągów cieczowych w pobliżu ciepłych miejsc i źródeł ciepła powodu-jących parowanie czynnika. Jeżeli parownik jest umieszczony bardzo wysoko nad skraplaczem, wtedy ciśnienie wskazywane przez manometr umieszczony przy sprężarce jest wyższe niż przed zaworem rozprężnym ( w miejscu umocowania mano¬metru ci-śnienie dodatkowo rośnie o słup czynnika o wysokości równej różnicy wysokości zainstalowania skraplacza i parownika). Może się więc zdążyć, że ciśnienie przed zaworem będzie tak ni-skie, że zacznie się odparowywanie cieczy, a więc do zaworu będzie dopływała para, co spowoduje zmniejszenie wydajności chłodniczej. Aby temu zapobiec można zaizolować przewód cieczowy i zastosować dochładzacz płynu .

Przewody ssawne - na rurociągu ssawnym z parowacza, za miej-scem przewidzianym na montaż czujnika termostatycznego zaworu rozprężnego, wykonuje się płytki syfon, w którym podczas postoju zbiera się olej z rozpuszczonym w nim freonem. Jeżeli rurociąg ssawny jest zamontowany z pochyleniem, wówczas syfon jest niepotrzebny. Gdy rurociąg ssawny montuje się pionowo, syfon jest konieczny.

Syfon rurociągu ssącego zapewnia porywanie oleju do góry, jednak na wysokość nie większą niż 4 m dla małych urządzeń i 10m,(dla R22) dla średnich i dużych. Przy większej różnicy w poziomach. Montażu należy wykonać syfon dopełniający,(co każde 4 lub 10 m).Parowniki podłączone do wspólnego kolektora mogą wzajemnie na siebie oddziaływać, gdyż do kolektora płyną z nich krople oleju zawierające rozpuszczony czynnik chłodniczy oraz czasem krople czynnika.

Mieszanina oleju z jednego paro¬wnika może wpływać do drugiego, gdzie odparowując będzie powodowała nieprawidłowe reagowanie czujnika TZR. Wady tej nie ma rozwiązanie, w którym wyjścia wszystkich parowników wchodzą z góry do kolektora, a odejście jest z dołu kolektora ssącego.

W mniejszych urządzeniach chłodniczych często nie stosuje się specjalnych kolektorów pary. Zastępuje je wówczas wspólny przewód ssawny. Trzeba pamiętać o takim przeprowadzeniu przewodów, aby do parownika chwilowo nieczynnego nie spływał olej z parowników czynnych. Usytuowanie parowników względem sprężarki ma zasadniczy wpływ na ukształtowanie przewodów ssawnych. Gdy parowniki są umieszczone nad sprężarką, należy poprowadzić pętlę wznoszącą się do góry, zapobiegającą zalaniu sprężarki podczas postoju. W urządzeniach ze sprężarką umieszczoną nad parownikiem pętla taka jest oczywiście niepotrzebna.

Gdy parowniki są umieszczone nad sobą przewody ssawne każdego parownika muszą biec do góry, co zabezpiecza sprężarkę przed zalaniem w czasie postoju. Jeśli parowniki te są odcinane przez wspólny zawór elektromagnetyczny, to parowniki mogą mieć wspólną pętlę (rys.6d). Parowniki umieszczone na różnych poziomach poniżej sprężarki, odcinane przez oddzielne zawory elektromagnetyczne, powinny mieć oddzielne pętle zabezpieczające je przed wzajemnym oddziaływaniem.

Wspólna pętla u wylotu parowników umieszczonych poniżej, sprężarki jest stosowana wtedy, gdy są one odcinane przez wspólny zawór elektromagnetyczny. Parowniki ustawione na jednym poziomie powyżej sprężarki powinny mieć obniżony kolektor, aby olej z jednego parownika nie przedostawał się do drugiego. Pętla zabezpieczająca sprężarkę przed zalaniem jest wtedy wspólna. Podobnie umieszcza się kolektor, gdy parowniki znajdują się poniżej sprężarki. W tym przypadku pętla jest zbyteczna, może być natomiast potrzebny podwójny pion.

3. Montaż instalacji elektrycznej.

Całość urządzeń elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych służących do zapewnienia właściwej eksploatacji urządzenia chłodniczego określa się nazwą wyposażenia elektrycznego. Budowa wyposażenia i instalacji elektrycznych znormalizowana jest Przepisami Budowy Urządzeń Elektrycznych oraz wymaganiami Polskich Norm. W tym zakresie muszą być spełnione wymagania ogólne wynikające z podstawowych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy. Ustalają one sposób zabudowy aparatów w urządzeniach i dobór ich właściwych da-nych znamionowych. W myśl przepisów, urządzenia wchodzące w skład jednego agregatu po-winny być zasilane z jednej sieci i mieć możliwość całkowitego odłączenia napięcia, przy czym stan wyłącznika musi być widoczny. Gdy urządzenia mają mechanizmy znajdujące się w ruchu, wtedy w miejscu obsługi powinny być zainstalowane przyciski awaryjnego zatrzymywania.

Wyłączają one wszystkie mechanizmy w przypadku zaistnienia zagrożenia ludzi lub możliwości uszkodzenia urządzenia. Aparatura elektryczna musi mieć obudowę o stopniu ochrony narzuconej przez, warunki otoczenia. Ochrona musi zabezpieczać przed dotknięciem części znajdujących się pod napięciem, przed dostaniem się ciał obcych i kurzu, a także przed wodą, olejami i innymi cieczami. Musi być przy tym zachowany dogodny dostęp dla dokonania przeglądów i napraw, a także do wymontowania do remontu. Należy pamiętać, że przy przepływie prądu większość aparatów nagrzewa się i ciepło musi być odprowadzone przez obudowę lub wentylację. Niektóre aparaty, takie jak styczniki lub bezpieczniki wymagają pozostawiania nad nimi wolnej przestrzeni i odpowiednich odstępów na wypadek powstania łuku lub iskier. Nie wolno, więc zbytnio zagęszczać aparatury w istniejących obudowach, w eksploatacji należy zwracać uwagę i przestrzegać, żeby wszystkie aparaty były należycie oznaczone symbolami zgodnymi ze schematami. Przewody należące do różnego rodzaju obwodów, itp. prądu stałego i przemiennego, powinny być wyróżnione kolorem izolacji, aby wykluczyć pomyłki. Listwy łączące przewody i końce tych przewodów muszą być ponumerowane zgodnie z dokumentacją, przewody ochronne zaś - wyraźnie zaznaczone. Elementy sterowania, przełączniki, przyciski i lampki muszą mieć jednoznacznie oznaczoną funkcję, jaką pełnią w sterowaniu. Kolor czerwony przycisku oznacza funkcję zatrzymania "stop", a zielony uruchamianie i załączanie "start". Normalnie przyciski "start" umie-szcza się albo nad, albo z prawej strony przycisku "stop". W przypadku napędów dwukierunkowych przycisk "stop" umieszcza się między dwoma przyciskami "start". Kolor czerwonej lampki sygnalizacyjnej oznacza sytuację nienormalną, wymagającą interwencji, żółty oznacza ostrzeżenie - uwaga, zielony - sygnalizację gotowości do pracy, biały - stan załączenia.

Dobór przewodów. Typ przewodu elektrycznego dobierany jest w zależności od rodzaju instalacji. Napięcie znamionowe przewodu musi być większe niż napięcie robocze instalacji. Natomiast przekrój przewodu musi spełniać warunki wytrzymałości mechanicznej, obciążalności cieplnej, wytrzymałości przy zwarciach, musi być dostatecznie duży, aby spadek napięcia mieścił się w dopuszczalnych granicach, i musi umożliwić należytą ochronę przed porażeniem przy zerowaniu instalacji.

Obciążalność cieplna przewodu, to znaczy wartość długotrwałego prądu obciążenia przewodu, zależy od jego przekroju, rodzaju i wytrzymałości izolacji na temperaturę. Wpływają na to warunki chłodzenia, wynikające ze sposobu ułożenia przewodów, oraz liczby żył we wspólnej izolacji.

Są one określone normami dla różnych typów przewodów i kabli. Poza obciążeniem ciągłym, przewody narażone są na chwilowe prądy płynąc w nich przez krótki czas potrzebny na przepalenie się bezpieczników przy zwarciach w sieci. Przewód musi mieć odpowiednią wytrzymałość cieplną przy zwarciu. Jego przekrój musi zapewniać odpowiednią do zainstalowanych bezpieczników obciążalność długotrwałą. Bezpiecznik musi być dopasowany do rodzaju rozruchu r = 2,5 - 1,6. Z warunków: Ib>In i Ib > Ir/a,(gdzie a - współczynnik zależny od rodzaju rozruchu) wybiera się większą wartość bezpiecznika. Schematy elektryczne. Każde urządzenie powinno mieć dokumentację pozwalającą na konserwację i naprawy. Schematy elektryczne podają sposób połączeń aparatów i ich funkcje. Poniżej podajemy podstawowy schemat ideowy podłączeń agregatów BITZER wyposażonych fabrycznie w termistorowy układ zabezpieczający uzwojenie stojana silnika przed nadmierną temperaturą INT 69.

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj